از آن آبی بالا

           پایین تر بیا

که من           سبز نبوده ام

حوالی غروب های غریب دز

سال هزار و سیصد و ...

شصت و چندمین روز سال بود

از همین جا شروع می شوم

ونفس می کشم

به موازات کارون

درشبی که پل سفید را بی تویافتم

شرجی امانم را بریده

واین سمفونی ملال انگیز

تکرار زخم های بی تو بودن است

از کدام سمت خیابان شروع می شوی

در شبی که آسمان          رنگ دیگریست

از خودم که کم می آورم

بهانه ی خوبی می شوی برای شعر شدن

گیرم                قافیه ها قافله را به تو باخته باشند

این مثنوی هفتاد و دو من است

شعر را اشتباه آمده ای ... خانم

دختر کرد هم که باشی

 سبیل هایم را از ته می تراشم

در سه شنیه هایی که در تو می چرخند

حرفی برای گفتن نمی ماند

من می مانم

و کلماتی که در قالب تو می رقصند

عجب روز شومی ... قیصر شعر ایران هم رفت.

حالا ما ماندیم و شعرها و خاطرات قیصر که هیچگاه فراموششان نمی کنیم.

دیگر توانی برای نوشتن ندارم ... فقط یک غزل از قیصر به یادگار برای همه ی ما :

خسته ام از آرزوها آرزوهای خیالی

شوق پرواز مجازی بال های استعاری

لحظه های کاغذی را روزوشب تکرار کردن

خاطرات بایگانی زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین پله های رو به پایین

سقف های سرد و سنگین آسمان های اجاری

با نگاهی سر شکسته چشم هایی پینه بسته

خسته از درهای بسته خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی پارک های این حوالی

پرسه های بی خیالی نیمکت های خماری

رونوشت روزها را روی هم سنجاق کردم :

شنبه های بی پناهی جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

 خاک خواهد بست روزی باد خواهد برد باری

روی میز خالی من صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگاری

                                                       خدایش بیامرزد

سلام. تا حالا تو وبلاگم غزلی از خودم نزده بودم . ولی اين به اين معنی نيست كه اين اولين غزل من باشه .اين امرفقط به علت علاقه ي بيشتر من به شعر آزاده . در هر حال اميدوارم كه كاستي هاش رو بر من ببخشيد و البته نقدش كنيد . 

و اما غزل :  

       امشب دلم به ياد تو دمساز مي شود

       گويا كه باز سوي تو پرواز مي شود

       مي آمدي و خنده به لب مي زدي و باز

       چشمك كنار پنجره آغاز مي شود

       زل مي زني به چشم من و راه مي دهي

       پس بي امان لبم به لبت گاز مي شود

       وقتي تمام زندگيم را گرفته اي

       ترديد نيست قافیه الناز مي شود

    با تو و در كنار تو بودن عجب خوش است

       با تو صداي تنبك و دف جاز مي شود

       اما دگر براي تو تكراري ام ، تمام

       و مرغ خانه ي بغلي غاز مي شود

       ديگر كنار پنجره هرگز نمي روم

       چشمك كنار پنجره آغاز مي شود

توی این شعر

نقاشی می کنم

چشم های زنی را

که در میان توپ ها وتانک ها

خاطره هایش را به آغوش می کشد

گیرم خوشبختی اش را

                      به دست های خاک سپرده

که انا لله و انا الیه.....

رجوع می کنیم به گذشته ای که مین گذاری شده است

عجالتا ْ یک انفجار خفیف

                      شعرمان را به جلو هل می دهد

نترسید.....

آزمایش.....

این یک فناوری صلح آمیز است

و هیچ آسیبی به مرده ها نمی رساند

                         ***

تک تک میدان های این شهر را مین گذاری کرده اند

به افتخار شما

تا شهیدانی باشیم

          در رستاخیز شهرهایمان

قضیه ساده تر از آن است که فکر می کنید

همیشه جنگل از جنگ شروع شده

و قانون جنگ.....جنگل

عروسک خانم

این بند از ابتدای تو

غریبی می کند این سیاره ی بی خورشید را

تخیل را اگر تو بال بودی...

نشد...

انبار شدی

 در زایمان یک کمدی کهنه

که تو را ریشخند می کند

عروسک خانم

از تو می کشم سیگاری را

 که لبانش همیشه پایه ی بوسیدن است

عروسک...

  دوستی

    از راه رو های تنگ دانشگاه

                           تا بزرگراه های تهران

               اتفاقیست بی هیچ قید و بند

نفهمی

در دیدگانت

بجای گم کردن دست و پایم

هی خودم را گم می کردم

من مشبه ٌ به تو بودم

و تو استعاره از من

وجه شبه ما هم نفهمی بود

تو عشق مرا نفهمیدی

و من نفهمی تو را

  RSS